หนึ่งวันเพื่อนิรันดร์กาล

“..เพียงหนึ่งวันนี้ได้อยู่ใกล้ชิด ก็ดีกว่าพันวันในที่ใดๆ..” ท่อนหนึ่งของเนื้อเพลง ข้าจะรักและบูชา แตะต้องความรู้สึกของผมทุกครั้งที่ได้นมัสการด้วยบทเพลงนี้ แม้บุคคลในประวัติศาสตร์อย่าง “จิ๋นซีฮ่องเต้” ต้องการมีชีวิตที่เป็นอมตะ หรือดาราสาวอย่าง “มาริลีน มอนโร” ต้องการความอ่อนเยาว์ที่ไม่เสื่อมสลาย และดูเหมือนว่ามีคนมากมายแสวงหาเวลาบนโลกนี้สำหรับตัวเองให้ยาวนานที่สุด แต่เพราะอะไรบทเพลงนี้จึงว่า “หนึ่งวัน” ในพระนิเวศจึงดีกว่าพันวันในที่อื่นๆ
เมื่อเราอวยพรวันเกิดให้กับใครก็ตาม เรามักอวยพรให้เขามีอายุยืนยาว แต่ผมกลับเชื่อว่านั่นยังไม่ใช่พรที่ดีที่สุด การมีเวลาอยู่ในโลกนี้มากกว่าคนอื่นไม่ได้ทำให้เราอิ่มใจ และเกิดสันติสุขเลย หากเราไม่ได้ใช้เวลาของเรากับคนที่เรารักและอยากใกล้ชิดมากที่สุด ดังนั้นสิ่งสำคัญจึงไม่ใช่ว่าเรามีเวลามากหรือน้อย แต่คือ การที่เราใช้เวลานั้นกับใครมากกว่า
อาจมีคนที่เรารักมากมาย แต่ใครคือผู้ที่เราจะยอมแลกเวลาทั้งหมดในชีวิตเพื่อจะได้อยู่กับเขาผู้นั้นเพียง “หนึ่งวัน” ผู้นั้นก็คือบุคคลที่ยอมแลกเอาทั้งเกียรติและศักดิ์ศรี หรือแม้แต่ชีวิตเพื่อจะได้เรามา พระเยซูคริสต์คือผู้นั้นที่ทรงยอมสละพระองค์เองเพื่อเรา ไม้กางเขนแห่งการทรงไถ่คือสายใยที่เชื่อมการคืนดีระหว่างเรากับพระองค์ และคงไม่แปลกใช่ไหมครับที่ผมจะขอแลกเอาเวลาทั้งหมดเพื่ออยู่กับพระองค์ในทุกๆ วันของผม
วันนี้ของผม ทุกก้าวต่อก้าว วันต่อวันดำเนินไปกับพระองค์ เพื่อแน่ใจว่าวันนี้ผมมีพระองค์อยู่ด้วย แต่ข่าวดีก็คือพระองค์ไม่ได้ทรงไถ่เราเพียงเพื่ออยู่กับเราเพียง “หนึ่งวัน” เท่านั้น แต่เพื่อ“นิรันดร์กาล” กับพระองค์เสมอไป

ปล.บทความนี้เป็นบทความที่ผมเขียนขึ้นเมื่อไปอบรมการเขียนของสำนักพิมพ์กนกบรรณสารครับ